WŁADCA PIERŚCIENI

A

Ainulindalë (opowieść)
Atlas Śródziemia

C

Czerwona Księga Marchii Zachodniej

D

Droga do Śródziemia
Drużyna Pierścienia (powieść)
Dwie Wieże (powieść)
Dzieci Húrina

H

Historia Śródziemia
Hobbit, czyli tam i z powrotem

K

Księga zaginionych opowieści

L

Lista ksiąg Śródziemia


M

Morgoth's Ring

N

Niedokończone opowieści

O

Ostatnie legendy Śródziemia

P

Powrót Króla (powieść)
Przygody Toma Bombadila

Q

Quenta Silmarillion

S

Sauron Defeated
Silmarillion

T

The History of The Hobbit
The Lays of Beleriand
The Lost Road and Other Writings
The Peoples of Middle-earth
The Return of the Shadow
The Road Goes Ever On
The Shaping of Middle-earth
The Treason of Isengard
The War of the Jewels
The War of the Ring

V

Valaquenta

W

Władca Pierścieni

Nowy blog o śródziemiu jest w trakcie tworzenia, ale już teraz można na niego wchodzić. Informacje na blogu będą posegregowane, wystarczy zerknąć na tagi i kliknąć na wybraną kategorie(np: istoty żyjące na ardzie), zostaną pokazane wszystkie rasy. Już teraz zapraszam na nowego bloga.
sauron2.bloblo.plTekst do podlinkowania...

Przepraszam wszystkich za moją długą nieobecność, ale miałem sporo nauki. Najprawdopodobniej założę nowy blog o śródziemiu, gdzie wszystkie informacje będą upożątkowane. Nowy blog startuje już niedługo. Serdecznie zapraszam.

Książka została wydana 17 kwietnia 2007, w Wielkiej Brytanii nakładem wydawnictwa Harper Collins, a w Stanach Zjednoczonych Houghton Mifflin. Autorem ilustracji jest Alan Lee. Polska premiera miała miejsce 8 maja 2007, nakładem wydawnictwa Amber w tłumaczeniu Agnieszki Sylwanowicz. Alan Lee, ilustrator innych dzieł J. R. R. Tolkiena stworzył zarówno ilustracje wewnątrz książki jak również obraz na okładce. Sam Christopher Tolkien (syn J. R. R. Tolkiena) stworzył na potrzeby książki nowe tablice genealogiczne oraz nową, uszczegółowioną mapę Beleriandu. Historia opowiedziana w "Dzieciach Húrina" opowiada historię umieszczoną we wszechświecie znanym z innych dzieł Tolkiena. Konkretnie w Śródziemiu pod koniec Pierwszej Ery. J. R. R. Tolkien twierdził, że świat, który wykreował miał w założeniu być wizją naszej Ziemi, kilka tysięcy lat temu. Jednakże zarówno pod względem historycznym jak i geograficznym, cech wspólnych jest niewiele. Ziemie Śródziemia były zamieszkiwane przez Ludzi a także inne humanoidalne rasy, takie jak Elfy, Krasnoludy, Orkowie a także na pół boscy Valarowie. Historia koncentruje się na mężczyźnie z Domu Hadora, Túrinie Turambarze, oraz na jego siostrze Niënor Níniel. Oboje są dotknięci klątwą (podobnie jak ich ojciec Húrin i matka Morwena) przez Władcę Ciemności Morgotha. Opisana historia toczy się około 6500 lat przed wydarzeniami opisanymi we Władcy Pierścieni.

Hobbit, czyli tam i z powrotem (ang. The Hobbit or There and Back Again) - powieść autorstwa J. R. R. Tolkiena, wydana w 1937 roku. Opowiada o wyprawie podjętej przez hobbita Bilba Bagginsa, trzynastu krasnoludów (Thorin, Oin, Glóin, Balin, Dwalin, Fíli, Kíli, Dori, Nori, Ori, Bifur, Bofur, Bombur) i czarodzieja Gandalfa do siedziby smoka Smauga, która ma na celu zabicie go i odzyskanie zagarniętego przez niego skarbu. Powieść uznawana jest za prolog Władcy Pierścieni.

Grupa wędrowców w czasie swej podróży doznaje wielu niebezpiecznych przygód. Zawsze jednak wychodzi z nich cało, a to dzięki magicznemu pierścieniowi, który czyni Bilba niewidzialnym. Bilbo znalazł pierścień w jaskini Golluma.

Zarówno Hobbit, jak i Władca Pierścieni powstały pod wpływem staroangielskich legend, którymi interesował się Tolkien. Powieść jest ceniona za dokładnie obmyślony przez autora świat hobbitów, elfów i innych magicznych stworzeń.

W świecie tolkienowskim orkowie to jedna z ras, zamieszkujących Śródziemie, wywodząca się z elfów schwytanych przez Morgotha, który za pomocą powolnych tortur wyhodował orków. Uczynił ich swoimi niewolnikami i odtąd orkowie toczyli zażarte boje z ludźmi, krasnoludami i elfami.

W pierwotnym wydaniu Hobbita i wczesnych szkicach Władcy pierścieni Tolkien nazywał orków goblinami i używał nazwy hobgoblin dla większych i silniejszych orków[potrzebne źródło]. W późniejszym okresie nazwy goblin i hobgoblin zastąpił w większości przypadków nazwami ork i Uruk-hai.

Śródziemie powstało pierwotnie jako świat dla wymyślonych wcześniej przez Tolkiena języków elfów. Były to języki znane później jako quenya, język elfów wysokiego rodu, oraz sindarin, język elfów szarych. Oba języki były spokrewnione, jako że oba wywodziły się od języka eldaryjskiego.

Inne języki stworzonego przez Tolkiena świata to:

* adûnaicki, język mieszkańców Númenoru
* Czarna Mowa, stworzona przez Saurona dla jego niewolników
* khuzdul, mowa krasnoludów
* rohirricki, język Rohirrimów, zastąpiony we Władcy Pierścieni przez język staroangielski
* westron, "wspólna mowa", zastąpiony przez język angielski
* avarin
* doriathrin
* entyjski
* drúedainicki
* inglishmêk
* mátengwië
* nandorin
* pierwotny język elficki
* taliska
* telerin
* valarin
* oraz pisma cirth, sarati i tengwar

Według kalendarza Gondoru Czwarta Era rozpoczęła się 25 marca roku 3021 (1421 według kalendarza Shire). Czwarta Era jest nazywana także Erą Ludzi, gdyż w czasie jej trwania nastąpił ostateczny zmierzch potęgi elfów, a ludzie zdominowali całe Śródziemie. Na samym początku Czwartej Ery Śródziemie opuścił Powiernik Pierścienia - Frodo Baggins, a wraz z nim Galadriela, Elrond i Gandalf, przechowujący trzy Pierścienie Elfów odpłynęli na Zachód. W 120 r. zmarł król Elessar, w tym samym roku też Legolas zbudował w Ithilien okręt i popłynął Anduiną ku morzu, a z nim pożeglował krasnolud Gimli. Po wielu latach Samwise Gamgee również popłynął na Zachód.

O Czwartej Erze opowiada niedokończona opowieść "Nowy Cień" (The New Shadow). Część elity Gondoru zaczyna współpracę z orkami i działania konspiracyjne. W modyfikacji do gry Rome:TotalWar pod tytułem The New Shadow ta konspiracja prowadzi do rozpadu Gondoru.

Ostatnim odnotowanym wydarzeniem Czwartej Ery jest utworzenie w Gondorze kopii Czerwonej Księgi w 173r.

2 rok Isildur, syn Elendila, umieszcza sadzonkę Białego Drzewa w Minas Anor; władzę nad Południowym Królestwem przekazuje bratankowi Meneldilowi. Bitwa na polach Gladden – śmierć Isildura i zaginięcie Jedynego Pierścienia w wodach Anduiny.

3 rok Ohtar przynosi resztki miecza Narsila do Imladris(później nazwane Rivendell).

10 rok Valandil, syn Isildura, zostaje królem Arnoru.

109 rok Elrond poślubia Celebrianę, córkę Celeborna i Galadrieli.

130 rok Narodziny synów Elronda, Elladana i Elrohira.

241 rok Narodziny Arweny Undómiel.

420 rok Król Gondoru Ostoher odbudowuje Minas Anor.

490 rok Pierwszy najazd Easterlingów na Gondor.

500 rok Easterlingowie pokonani przez Rómendacila, syna i następcę Ostohera.

541 rok Rómendacil I ginie w bitwie z Easterlingami.

830 rok Od Falastura rozpoczyna się w Gondorze ciąg Królów Żeglarzy. Początek ekspansji Południowego Królestwa na południe.

861 rok Śmierć króla Arnoru Eärendura i podział królestwa między jego synów na trzy państwa – Arthedain, Cardolan i Rhudaur.

933 rok Król Eärnil I, bratanek Falastura, zdobywa Umbar i czyni go warownią Gondoru.

936 rok Eärnil I ginie na morzu podczas sztormu.

1015 rok Król Gondoru Ciryandil, syn Eärnila, ginie podczas oblężenia Umbaru, zabity przez najeźdźców z Haradu.

1050 rok Hyarmendacil I, syn Ciryandila, podbija Harad. Gondor osiąga szczyt swej potęgi. Mniej więcej w tym czasie cień pada na Wielką Zieloną Puszczę, która zaczyna być nazywana Mroczną Puszczą. W związku z przybyciem Harfootów do Eriadoru po raz pierwszy w źródłach pojawia się wzmianka o hobbitach.

ok. 1100 roku Istari oraz najważniejsi Eldarowie odkrywają, ze jakaś zła siła zamieszkała w Dol Guldur. Przypuszczają że jest to jeden z Nazgûli.

1149 rok Początek panowania Atanatara Alcarina, syna Hyarmendacila.

ok. 1150 roku Fallohidzi pojawiają się w Eriadorze. Stoorowie przekraczają Przełęcz Czerwonego Rogu i osiedlają się na obszarze tzw. Klin (między rzekami Bruinen a Mitheithel) oraz w Dunlandzie.

ok. 1300 roku Zaczynają się znowu mnożyć siły zła. Orkowie coraz liczniej panoszą się w Górach Mglistych i atakują krasnoludów. Ponownie pojawiają się w Środziemiu Upiory Pierścienia. Powstaje królestwo Angmaru, załozone przez Wodza Nazgûli nazywanego Czarnoksiężnikiem. Hobbici wędrują dalej na zachód, wielu osiedla się w Bree.

1356 rok Król Arthedainu Argeleb I, syn Malvegila, ginie w wojnie z Rhudaurem i Angmarem. W tym mniej więcej czasie Stoorowie opuszczają Klin, a część z nich powraca do Dzikich Krajów.

1409 rok Czarnoksiężnik Angmaru napada na Arthedain. Śmierć króla Arvalega I, syna Argeleba, i zniszczenie wieża Amon Sûl. Obrona Fornostu i Tyrn Gortad przez Araphora.

1432 rok Umiera król Gondoru, Valacar, rozpoczyna się wojna domowa, Waśń Rodzinna.

1437 rok Eldacar, syn Valacara, zostaje pokonany przez buntowników, którzy zdobywają Osgiliath. Wtedy to ginie najważniejszy palantír, Kryształ Osgiliath. Eldacar ucieka do Rhovanionu, torm objemuje Castamir Samozwaniec.

1447 rok Bitwa u brodów na Erui. Eldacar powraca na tron, obalając Castamira Samozwańca. Oblężenie Pelargiru.

1448 rok. Buntownicy wymykają się z Pelargiru i zajmują Umbar, stając się Korsarzami.

1540 rok Król Gondoru Aldamir, syn Eldacara, ginie w wojnie z Haradrimami i Korsarzami z Umbaru.

1551 rok Hyarmendacil II, syn Aldamira, gromi Haradrimów.

1601 rok Wielu hobbitów opuszcza Bree, zaś król Argeleb II, syn Araphora, daje im ziemię za Brandywiną, późniejszy Shire.

ok. 1630 roku Stoorowie z Dunlandu dołączają do swoich pobratymców.

1634 rok Korsarze napadają i zdobywają Pelargir. W walce z nimi ginie król Minardil, syn Hyarmendacila.

1636 rok Wielki Mór spada na Gondor. Umierają król Telemnar, syn Minardila i jego dzieci. W Minas Anor usycha Białe Drzewo. Zaraza rozprzestrzenia się na północ i zachód; duże obszary Eriadoru pustoszeją. Hobbitom za Brandywiną udaje się przetrwać chorobę, ale i pośród nich straty są wysokie.

1640 rok Król Gondoru Tarondor, bratanek Telemnara, przenosi stolicę do Minas Arnor i zasadza tam nowy szczep Białego Drzewa. Osgiliath zaczyna popadać w ruinę. Gondor przestaje pilnować Mordoru.

1810 rok Król Telumehtar Umbardacil, syn Tarondora, podbija Umbar i pokonuje Korsarzy.

1851 rok Gondor zaczynają najeżdżać Woźnicy.

1856 rok Utrata wschodnich prowincji Gondoru prócz Ithilien. Król Narmacil II, syn Telumehtara, ginie w bitwie na Równinach.

1899 rok W bitwie na Dagorlad król Calimehtar, syn Narmacila, gromi Woźników.

1900 rok Calimehtar buduje w Mins Anor Białą Wieżę.

1940 rok Ponowne nawiązanie kontaktów między Gondorem i Arthedainem oraz zawarcie sojuszu. Arvedui, syn Araphanta króla Arthedainu, poślubia Fíriel, córkę Ondohera z Gondoru.

1944 rok Ondoher wraz z synami ginie w bitwie na Dagorlad z Woźnikami, ale Eärnil zwycięża ostatecznie nieprzyjaciół w Bitwie o Obóz. Arvedui domaga się dla siebie korony Gondoru. Jego pretensje zostają odrzucone przez radę królestwa.

1945 rok Na tronie Gondoru zasiada Eärnil II.

1974 rok Koniec Królestwa Północy. Czarnoksiężnik podbija Arthedain i zdobywa Fornost. Król Arvedui ucieka na północ.

1975 rok Arvedui tonie w Zatoce Forochel; przepadają palantiry Annúminas i Amon Sûl. Eärnur, syn Eärnila, przypływa z flotą Gondoru do Lindonu. Czarnoksiężnik przegrywa bitwę o Fornost, a osaczony na Ettenmoors umyka z północy. Upadek królestwa Angmaru.

1976 rok Aranarth zostaje Wodzem Dúnedainów Północy. Dziedziczne skarby królów Arnoru (Narsil, Pierścień Barahira, Berło Annúminas) oddane zostają na przechowanie Elrondowi.

1977 rok Frumgar prowadzi Éothéodów na północ, ku źródłom Anduiny.

1979 rok Bukka z Moczarów zostaje pierwszym thanem Shire'u.

1980 rok Wódz Nazgûli dociera do Mordoru i gromadzi tu resztę Upiorów Pierścienia. W Morii ujawnia się Balrog i zabija Durina VI, władcę krasnoludów.

1981 rok Ginie Náin I, syn Durina. Krasnoludowie opuszczają Morię. Wielu Elfów Leśnych uchodzi z Lothlórien na południe. zaginięcie Amrotha i Nimrodel.

1999 rok Thráin I, syn Náina, przybywa z plemieniem do Ereboru i zakłada Królestwo pod Górą.

2000 rok Nazgûle opuszczają Mordor i oblegają Minas Ithil.

2002 rok Upadek Minas Ithil, zwanej odtąd Minas Morgul. Nazgûle przechwytują palantír.

2043 rok Eärnur zostaje królem Gondoru. Wódz Nazgûle wyzywa go na pojedynek.

2050 rok Wyzwanie ponowione. Eärnur jedzie pod bramy Minas Morgul, by już nie powrócić. Mardil staje się pierwszym Namiestnikiem rządzącym królestwem „do powrotu króla”.

2060 rok Rośnie potęga Dol Guldur. Mędrcy obawiają się, że Sauron powrócił do Śródziemia

2063 rok Gandalf udaje się do Dol Guldur. Sauron ucieka i chroni się na wschodzie. Rozpoczyna się Niespokojny Pokój. Nazgûle zaszywają się w Minas Morgul.

2210 rok Thorin I, syn Thráina, opuszcza Erebor i udaje się na północ w Góry Szare, gdzie gromadzą się najliczniej członkowie plemienia Durina.

2340 rpk. Isumbras I zostaje trzynastym thanem Shire'u, a pierwszym z rodu Tuków. Brandybuckowie zajmują Buckland.

2460 rok Koniec Niespokojnego Pokoju. Potężniejszy niż przedtem Sauron powraca do Dol Guldur.

2463 rok Powstaje Biała Rada. Mniej więcej w tym czasie Déagol znajduje Jedyny Pierścień i zostaje zamordowany przez Sméagola, który zabiera Pierścień.

2470 rok W okolicach tego roku Sméagol-Gollum chroni się we wnętrzu Gór Mglistych.

2475 rok. Po okresie spokoju kolejny najazd na Gondor. Ostateczne zniszczenie Osgiliath i kamiennego mostu. Uruk-hai zostają jedank pokonani przez Boromira, syna Denethora I.

ok. 2480 roku Orkowie w tajemnicy zaczynają budować warownie w Górach Mglistych. Sauron zaludnia Morię swymi podwładnymi.

2509 rok Celebríana, jadąc do Rivendell z Lórien, zostaje schwytana przez orków na Przełęczy Czerwonego Rogu i raniona zatrutym ostrzem. Jej synowie wkrótce ją uwalniają.

2510 rok Celebríana odpływa za Morze. Orkowie wspomagani przez najeźdźców ze Wschodu, Balchothów zdobywają Calenardhon. Eorl Młody zwycięża w bitwie na polach Celebrantu. Rohirrimowie osiedlają się w Calenardhonie, zakładając królestwo Rohanu.

2545 rok Eorl ginie w bitwie na Płaskowyżu, walcząc z Eastelingami.

2569 rok Król Brego, syn Eorla, kończy budowę pałacu Meduseld w Edoras.

2570 rok Baldor, syn Brega, rusza na Ścieżkę Umarłych i już nie wraca. W tym czasie smoki znowu pojawiają się na Północy i zaczynają nękać krasnoludów.

2589 rok Król Dáin I zostaje zabity przez smoka.

2590 rok Thrór, syna Dáina, powraca do Ereboru. Jego brat Grór osiedla się w Żelaznych Wzgórzach.

ok. 2670 rok Hobbit Tobold sadzi ziele fajkowe w Ćwiartce Południowej Shire'u.

2683 rok Isengrim II zostaje dziesiątym thanem i rozpoczyna kopanie Wielkich Smajali.

2698 rok Namiestnik Ecthelion I odbudowuje Białą Wieżę w Minas Tirith.

2740 rok Orkowie znowu podejmują napaści na Eriador.

2747 rok Bandobras Tuk pokonuje hordę orków w Ćwiartce Północnej, w bitwie na Zielonych Polach.

2758 rok Rohan, zaatakowany z zachodu i wschodu, zostaje zdobyty przez Dunlendingów i Easterlingów. Król Rohanu Helm Żelaznoręki chroni się w Helmowym Jarze. Wulf zdobywa Edoras. Flota korsarska napada na Gondor.

lata 2758-2759 Przychodzi Długa Zima. Wysoka śmiertelność wśród ludności Eriadoru i Rohanu. Gandalf spieszy z pomocą mieszkańcom Shire'u.

2759 rok Śmierć Helma. Fréaláf, jego siostrzeniec, pokonuje Wulfa i daje początek drugiej dynastii królów Marchii. Saruman osiedla się w Isengardzie.

2770 rok Smok Smaug atakuje Erebor. Dale zostaje przez niego zniszczone. Thrór ucieka z synem Thráinem i garstką współplemieńców na południe.

2790 rok. Thrór zabity przez Azoga, wodza orków z Morii. Krasnoludowie szykują się do odwetu . Rodzi się Gerontius, później znany jako Stary Tuk.

2793 rok Początek wojny między orkami i krasnoludami.

2799 rok Bitwa w Nanduhirion u wschodniej bramy Morii i zwycięstwo krasnoludów. Dáin Żelazna Stopa zabija Azoga i powraca w Żelazne Wzgórza. Thráin II wraz z synem Throinem wędrują na zachód.

lata 2800-2864. Orkowie z Gór Mglistych nękają Rohan i Gondor. W starciu z nimi ginie król Walda.

2802 rok Thráin II osiedla się w Ered Luin.

2841 rok Thráin II udaje się do Ereboru, ale przez cały czas prześladują go słudzy Saurona.

2845 rok Thráin uwięziony w Dol Guldur; zostaje mu odebrany ostatni z Siedmiu Pierścieni.

2850 rok Gandalf znowu dostaje się do Dol Guldur i stwierdza, że panem twierdzy jest w istocie Sauron, który gromadzi Pierścienie, usiłując zdobyć informacje o Jedynym Pierścieniu oraz o dziedzicu Isildura. Czarodziej odnajduje Thráina. Umierający krasnolud daje mu mapę i klucz do tajnego wejścia w Ereborze.

2851 rok. Posiedzenie Białej Rady. Gandalf nalega, aby zaatakować Dol Guldur, ale Sarumanowi udaje się narzucić swój, przeciwny, pogląd. Saruman, pragnąc Pierścienia dla siebie, podejmuje poszukiwania w okolicach Pól Gladden.

2872 rok W Gondorze umiera namiestnik Belecthor II. Usycha Białe Drzewo i nie udaje się odnaleźć sadzonki, pozostawione więc zostaje Martwe Drzewo[2].

2885 rok Haradrimowie, podjudzani przez emisariuszy Saurona, przekraczają Poros i atakują Gondor. W zwycięskiej bitwie z najeźdźcami giną synowie króla Rohanu Folcwine'a.

22 września 2890 rok W Shire przychodzi na świat Bilbo, syn Bunga Bagginsa i Belladonny Tuk.

2901 rok Wypady Uruk-hai z Mordoru powodują, że większość mieszkańców opuszcza Ithilien. Powstaje sekretny schron Henneth Annûn.

2907 rok Narodziny Gilraeny, matki Aragorna II.

2911 rok Sroga Zima. Zamarza Brandywina i inne rzeki. Z północy atakują Eriador białe wilki.

2912 rok Wielka powódź pustoszy Enedwaith i Minhiriath. Zrujnowany Tharbad zostaje porzucony przez mieszkańców.

2920 rok Umiera than Gerontius zwany Starym Tukiem.

2929 rok Arathorn, syn Aradora, Wodza Dúnedainów, poślubia Gilraenę.

2930 rok Arador zabity przez trolle. W Minas Tirith rodzi się Denethor II, syn namiestnika Ectheliona II.

1 marca 2931 roku Przychodzi na świat Aragorn, syn Arathorna II i Gilraeny.

2933 rok Śmierć Arathorna II. Gilraena wyjeżdża z Aragornem do Imladris. Elrond przyjmuje go jak przybranego syna i nadaje imię Estel, a prawdziwe pochodzenie Aragorna zostaje ukryte.

2939 rok Saruman dowiaduje się, że wysłannicy Saurona przeszukują okolice Anduiny w pobliżu Pól Gladden, a na tej podstawie zgaduje, iż Władca Ciemności poznał już okolicznośći śmierci Isildura. Jest zaniepokojony, ale całą sprawę ukrywa przed Radą.

2941 rok Thorin II Dębowa Tarcza wraz ze swymi kompanami i Gandalfem odwiedzają Bilba w Shire. Razem ruszają na wyprawę do Ereboru. Bilbo spotyka Golluma i znajduje Pierścień. Zbiera się Biała Rada – Saruman zgadza się na zaatakowanie Dol Guldur, albowiem teraz boi się już, że Sauron może odzyskać Pierścień. Sauron, poczyniwszy odpowiednie przygotowania, opuszcza Dol Guldur. Bard z Esgaroth zabija Smauga. Bitwa Pięciu Armii i śmierć Thorina II. Dáin z Gór Żelaznych Wzgórz zostaje władcą odnowionego Królestwa Pod Górą.

2942 rok Bilbo powraca z Pierścieniem do Shire'u. Sauron potajemnie zakrada się do Mordoru.

2944 rok Bard odbudowuje Dale i zostaje królem. Gollum porzuca Góry Mgliste i zaczyna szukać "złodzieja" Pierścienia.

2948 rok Na świat przychodzi Théoden, syn Thengla, późniejszy król Rohanu.

2949 rok Gandalf i Balin odwiedzają Bilba w Shire.

2950 rok Rodzi się Finduilas, córka księcia Adrahila z Dol Amroth.

2951 rok Sauron ujawnia się i zaczyna wzmacniać Mordor. Rozpoczyna odbudowę Barad-dûr. Gollum zmierza do Mordoru. Elrond wyjawia Estelowi jego prawdziwe imię i pochodzenie, a także wręcza mu złomki Narsila. Arwena wkrótce po swym powrocie z Lothlórien spotyka Aragorna w lesie Imladris. Aragorn zakochuje się w niej. wyrusza w swe podróże po Śródziemiu.

2953 rok Ostatnie zebranie Białej Rady, które dotyczy Pierścienia. Saruman utrzymuje, ze udało mu się ustalić, iż Jedyny został poniesiony przez Anduinę do Morza. Saruman uznaje się za jedynego władcę Isengardu i zaczyna go fortyfikować. Zazdrosny i podejrzliwy wobec Gandalfa, każe śledzić każde jego poruszenie i odkrywa zainteresowanie czarodzieja Shirem. Wkrótce słudzy Sarumana pojawiają się w Bree oraz w Ćwiartce Południowej.

2954 rok Orodruina znowu zaczyna płonąć. Ostatni mieszkańcy Ithilien uciekają na drugi brzeg Anduiny.

lata 2957-2980. Aragorn w nieustannych podróżach i sekretnych misjach przeciw Sauronowi. Incognito służy w Rohanie Thenglowi, a w Gondorze Ecthelionowi II.

22 września 2968 roku Przychodzi na świat Frodo, syn Droga Bagginsa i Primuli Brandybuck.

2976 rok Denethor II poślubia Finduilas z Dol Amrothu.

2977 rok Bain, syn Barda, zostaje królem Dale.

2978 rok Narodziny Boromira, starszego syna Denethora II.

2980 rok Aragorn odwiedza Lothlórien i spotyka się z Arweną, której daje pierścień Barahira, po czym oboje na wzgórzu Cerin Amroth przysięgają sobie wierność. W okolicach tego roku Gollum dociera do granic Mordoru i zawiera znajomość z Szelobą. Théoden zostaje królem Rohanu.

2983 rok Przychodzi na świat młodszy syn Denethora II, Faramir. Narodziny Samwise'a, jednego z synów Hamfasta Gamgee i Belli Goodchild.

2984 rok Śmierć Ectheliona II. Namiestnikiem Gondoru zostaje Denethor II.

2988 rok W młodym wieku umiera Finduilas, żona Denethora.

2989 rok Balin porzuca Erebor i powraca do Morii.

2991 rok. W Rohanie przychodzi na świat syn Éomunda i Théodwiny, Éomer.

2994 rok Śmierć Balina i zagłada kolonii krasnoludów, wybitej przez orków.

2995 rok Narodziny Éowiny, Pani Rohanu.

ok. 3000 roku Wydłuża się cień Mordoru. Saruman ośmiela się skorzystać z palantíru Orthanku, ale zostaje zniewolony przez Saurona, który włada Kryształem Ithilu. Ostateczna zdradza Białą Radę. Szpiedzy donoszą Sarumanowi, ze Shire jest pilnie strzeżony przez Strażników Północy.

3001 rok Pożegnalne przyjęcie Bilba. Gandalf podejrzewa, iż jego Pierścień jest Jedynym Pierścieniem. Frodo panem Bag End. Wzmocnione zostają straże wokół Shire'u. Gandalf zaczyna poszukiwać Golluma, prosząc o pomoc Aragorna.

3002 rok Bilbo przybywa w gościnie do Elronda i osiada w Rivendell.

3004 rok Gandalf odwiedza Froda w Shire, przez następne cztery lata składając mu nieregularne wizyty.

3007 rok Brand, syn Baina, zostaje królem Dale. Umiera Gilraena.

3008 rok Jesienią ostatnie odwiedziny Gandalfa u Froda.

lata 3009-3017 Gandalf i Aragorn poszukują Golluma w dolinie Anduiny, Mrocznej Puszczy i Rhovanionie, aż po granice Mordoru. w tym czasie Gollum zostaje schwytany przez Saurona. Elrond wzywa Arwenę, która powraca do Imladris. Wszystkie tereny na wschód od Gór Mglistych zagrożone.

3017 rok Gollum, wypuszczony z Mordoru, zostaje schwytany przez Aragorna na Martwych Bagnach i przekazany Thranduilowi w Mrocznej Puszczy. Gandalf odwiedza Minas Tirth i odczytuje manuskrypt Isildura.

lata 3018-3019 Gandlaf przekonuje się iż Frodo posiada Jedyny Pierścień. Wojna o Pierścień. Misja Drużyny Pierścienia. Zniszczenie klejnotu i pokonanie Saurona. Śmierć Upiorów Pierścienia, Golluma, króla Théodena, Boromira, namiestnika Denethora, Sarumana. Aragorn królem Gondoru jako Elessar. Poślubia Arwenę.

3021 rok Powiernicy Trzech Pierścieni odpływają za morze. Koniec Trzeciej Ery.

1 rok Budowa Szarych Przystani i założenie królestwa Lindonu.

32 rok Edainowie docierają do Númenoru.

ok. 40 roku Liczni krasnoludowie opuszczają stare siedziby w Ered Luin i przenoszą się do Khazad-dûm, gdzie stopniowo zwiększa się ich liczba.

442 rok Umiera Elros Tar-Minyatur, pierwszy władca Númenoru.

ok. 500 roku Sauron znów zaczyna działać w Środziemiu.

521 rok W Númenorze rodzi się księżniczka Silmariën, córka Tar-Elendila i przodkini książąt Andúnië.[2]

600 rok Pierwsze númenorejskie statki pojawiają się u wybrzeży Środziemia. Vëantur gości w Szarych Przystaniach.

750 rok Noldorowie zakładają Eregion.

ok. 1000 Sauron zaniepokojony wzrostem potęgi Númenorejczykow wybiera Mordor na swą siedzibę i zaczyna budować swą twierdzę, Barad-dûr.

1075 rok Tar-Ancalimë, córka Tar-Aldariona, zostaje pierwszą samodzielnie panującą królową Númenoru.

1200 rok Sauron podejmuje próbę zmylenia Eldarów. Gil-galad nie wpuszcza jego wysłanników do Lindonu, ale kowale z Eregionu dają się podejść. Númenorejczycy budują stałe porty na wybrzeżu Śródziemia.

ok. 1500 roku Elficcy kowale, pouczeni przez Saurona, wspinają się na szczyty swego kunsztu - zaczynają tworzyć Pierścieni Władzy.

ok. 1590 roku W Eregionie ukończone zostają Trzy Pierścienie.

ok. 1600 roku. Sauron wykuwa w ogniach Orodruiny Jedyny Pierścień, a także kończy budowę Barad-dûr. Celebrimbor odkrywa zamysły Saurona.

1693 rok Początek wojny elfów z Sauronem. Trzy Pierścienie zostają ukryte.

1695 rok Wojska Saurona najeżdżają Eriador. Gil-galad wysyła Elronda do Eregionu.

1697 rok Spustoszenie Eregionu i zdobycie Ost-in-Edhil. Śmierć Celebrimbora. Krasnoludowie zamykają bramy Morii. Elrond wycofuje się z resztą Noldorów i chroni się w Imladris.

1699 rok Sauron podbija cały Eriador, oprócz obleganego Imaladris.

1700 rok Tar-Minastir wysyła z Númenoru wielką flotę do Lindonu. Klęska Saurona.

1701 rok Sauron wycofuje się z Eriadoru, a kraje Zachodu na długi czas zyskują spokój.

ok. 1800 Mniej więcej od tego czasu Númenorejczycy zaczynają tworzyć posiadłości na brzegu morza; Sauron stopniowo podporządkowuje sobie Wschód. Na Númenor pada Cień i narasta sprzeciw przeciw Valarom..

2221 rok Tar-Ancalimon przejmuje berło[3]. Pośród Númenorejczykow rozpoczynają się podziały i niezgoda (dwa stronnictwa - Ludzie Króla i Wierni). W tym mniej więcej czasie po raz pierwszy pojawiają się Nazgúle, Upiory Pierścienia, które pozostają w niewoli Dziewięciu Pierścieni.

2280 rok Umbar staje się potężną fortecą Númenoru.

2350 rok Zostaje wzniesiony Pelargir, który będzie głównym portem Wiernych Númenorejczyków.

2899 rok Berło Númenoru przechodzi w ręce Ar-Adûnakhôra.

3177 rok Skrucha Tar-Palantira[4]. Konflikty wewnętrzne w Númenorze.

3255 rok Berło Númenoru przejmuje Ar-Pharazôn Złoty.

3261 rok Ar-Pharazôn wyrusza na czele floty i ląduje w Umbarze.

3262 rok Sauron zostaje więźniem Ar-Pharazôna i zostaje uwięziony w Númenorze.

lata 3262-3310 Sauron uzyskuje wpływ na króla i większość Númenorejczyków.

3310 rok Ar-Pharazôn rozpoczyna wielkie zbrojenia przeciw Valarom.

3319 rok Ar-Pharazôn atakuje Valinor. Zagłada Númenoru. Ucieczka Elendila z synami, Isildurem i Anárionem, do Śródziemia.

3320 rok Powstanie Królestw na Wygnaniu: Arnoru i Gondoru. Podział palantírów między Elendila a jego synów. Sauron powraca do Mordoru.

3429 rok Sauron najeżdża Gondor, zdobywa Minas Ithil i pali Białe Drzewo. Isildur ucieka do ujścia Anduiny i przedostaje się na północ do Elendila. Anárion nie dopuszcza do zajęcia Minas Anor i Osgiliath.

3430 rok Zostaje zawarte Ostatnie Przymierze między elfami i ludźmi.

3431 rok Gil-galad i Elendil maszerują na wschód do Imladris.

3434 rok Armia Przymierza przekracza Góry Mgliste. Bitwa na Dagorlad i klęska Saurona. Rozpoczyna się oblężenie Barad-dûr.

3340 rok Śmierć Anáriona podczas oblężenia.

3441 rok Ostatnia walka na stokach Orodruiny - Sauron powalony przez Elendila i Gil-galada, którzy także ponoszą śmierć. Isildur zdobywa Jedyny Pierścień. Sauron zostaje pokonany i znika, a Upiory Pierścienia usuwają się w cień. Koniec Drugiej Ery.

1 rok Początek lat Słońca; Słońce wschodzi na zachodzie. Budzą się ludzie. Fingolfin wkracza do Mithrimu, a orkowie uciekają do Angbandu. Koniec bitwy Dagor-nuin-Giliath. Fingon uwalnia Maedhrosa. Fingolfin okrzyknięty Najwyższym Królem Noldorów. Varda zmienia kierunek biegu Słońca.

21 rok Mereth Aderthad, uczta zorganizowana przez Fingolfina.

51 rok Ulmo ukazuje się we śnie Finrodowi i Turgonowi. Finrod dowiaduje się o Jaskiniach Narogu i rozpoczyna budowanę Nargothrondu.

52 rok Ulmo wskazuje Turgonowi dolinę Tumladen. W jakiś czas później początek budowy Gondolinu

ok. 60 roku Dagor Aglareb i klęska wojsk Morgotha. Początek Oblężenia Angbandu.

ok. 70 roku Thingol, na wieść o bratobójstwie w Alqualondë, zabrania Sindarom posługiwania się językiem quenya.

104 rok Zakończenie budowy Gondolinu, Turgon ze swym ludem opuszcza Nevrast i przenosi się do nowej siedziby.

ok. 160 roku Orkowie atakują Hithlum od strony Lammoth, lecz zostają wybici.

ok. 260 roku Glaurung atakuje po raz pierwszy, lecz zostaje pokonany na Ard-galen. Początek Długiego Pokoju.

ok. 304 roku Aredhela opuszcza Gondolin. W jakiś czas potem trafia do Nan Elmoth i poślubia Eöla

ok. 306 roku Narodziny Maeglina, syna Eöla i Aredheli.

ok. 310 roku Finrod spotyka Edainów z rodu Bëora w Ossiriandzie. Pierwszy kontakt elfów z ludźmi.

ok. 311 roku Bëor wstępuje na służbę do Finroda.

ok. 330 roku Aredhela i Maeglin, a w ślad za nimi Eöl, przybywają do Gondolinu. Śmierć Aredheli i stracenie Eöla.

ok. 355 roku Śmierć Bëora w Nargothrondzie.

ok. 365 roku Bereg z Pierwszego Rodu na czele grupy współplemieńców powraca do Eriadoru.

ok. 370 roku Haletha wraz z Haladinami osiedla się w Brethilu.

389 rok Narodziny Hadora, syna Hathola, z Trzeciego Rodu Edainów.

ok. 425 roku Ród Hadora osiedla się w Dor-lóminie.

ok. 441 roku Narodziny Húrina, syna Galdora.

444 rok Narodziny Huora, syna Galdora.

455 rok Dagor Bragollach, śmierć Hadora i Fingofina. Koniec Oblężenia Angbandu i Długiego Pokoju, zwycięstwo wojsk Morgotha. Fingon zostaje Najwyższym Królem Noldorów.

457 rok Sauron zdobywa Minas Tirith na wyspie Tol Sirion. Beleg i Halmir, wódz Haladinów, utrzymują Przeprawy na Teiglinie. Húrin i Huor spędzają rok w Gondolinie. Mniej więcej wtedy Easterlingowie przybywają do Beleriandu.

460 rok Śmierć Barahira i jego wojowników z Dorthonionu. Beren pozostaje w Dorthonionie.

462 rok Orkowie atakują Hithlum z północy i wschodu, lecz zostają odparci. Galdor ginie w walce. Húrin wodzem Trzeciego Rodu.

464 rok Beren opuszcza Dorthonion.

465 rok Latem Beren po raz pierwszy widzi Lúthien. Narodziny Túrin, syna Húrina i Morweny.

466 rok Wiosną Lúthien odwzajemnia miłość Berena. Beren w lecie dociera do Menegroth i podejmuje poszukiwanie Silmarila. Jesienią przybywa do Nargothrondu. Finrod rusza z nim na wyprawę.

lata 466-468 Poszukiwanie Silmarila. Śmierć Finroda i Draugluina. Oczyszczenie Tol Sirion, Sauron ucieka do Taur-nu-Fuin. Beren zdobywa jeden z Silmarili z korony Morgotha. Polowanie na Carcharotha. Giną Beren, Huan i Carcharoth. Lúthien umiera.

469 rok Zawiązuje się Liga Maedhrosa.[2]

ok. 470 roku Beren i Lúthien powracają do Śródziemia. Osiedlają się na Tol Galen. Narodziny ich syna Diora.

473 rok Nirnaeth Arnoediad i triumf wojsk Morgotha. Śmierć Fingona i Huora, pojmanie Húrina i Gwindora. Túrin wysłany przez Morwenę do Doriath. Narodziny Tuora, syna Huora, i Niënor, córki Húrina. Turgon zostaje Najwyższym Królem Noldorów.

474 rok Podbicie Falas. Círdan wycofuje się na wyspę Balar i buduje Przystanie Sirionu.

lata 482-485 Túrin i Beleg walczą na pograniczach Doriath.

485 rok Śmierć Saerosa. Túrin ucieka z Doriath i staje się banitą. Przyłącza się do bandy Gaurwaith

486 rok Beleg odnajduje Túrina. Túrin poznaje krasnoluda Mîma i osiedla się na Amon Rûdh.

487 rok Wspólna walki Túrina i Belega z orkami. Kryjówka na Amon Rûdh zostaje zdradzona przez Mîma. Beleg i Gwindor uwalniają Túrina. Śmierć Belega. Turin przybywa do Nargothrondu. W jakiś czas potem staje na czele wojsk elfów w walce z silami Morgotha.

490 rok Tuor w niewoli u Lorgana.

492 rok Tuor ucieka z niewoli i staje się banitą w Mithrimie.

496 rok Klęska Haladinów. Glaurung wdziera się do zachodniego Beleriandu. Bitwa pod Tumhalad i pogrom wojsk Nargothrondu. Śmierć Orodretha, Gwindora i Finduilas. Túrin opętany przez Glaurunga, rusza do Dor-lóminu w poszukiwaniu matki i siostry. W jakiś czas później przybywa do Brethilu i zamieszkuje wśród Haladinów. Tuor przybywa do Nevrastu, a następnie do Gondolinu. Sroga Zima.

500 rok Ślub Túrina i Niënor w Brethilu.

501 rok Śmierć Glaurunga, Niënor, Brandira i Túrina.

502 rok Húrin uwolniony z Thangorodrimu. Śmierć Morweny. Húrin, zabija Mîma w Nargothrondzie i przynosi Nauglamír Thingolowi.

503 rok Ślub Tuora i Idril. Mniej więcej w tym samym czasie umiera Húrin.

504 rok Narodziny Eärendila, syna Tuora i Idril.

ok. 505 roku Śmierć Thingola. Krasnoludowie z Nogrodu pustoszą Menegroth. Beren odzyskuje Silmaril.

ok. 509 roku Powtórna śmierć Berena i Lúthien. Synowie Fëanora najeżdżają Menegroth, giną Dior i Nimloth. Elwinga ucieka do Przystani Sirionu.

511 rok Latem Gondolin zostaje zdobyty przez wojska Morgotha. W walce giną Ecthelion, Gothmog, Turgon, Maeglin i Glorfindel. Tuor, Idril i Eärendil z garstką niedobitków uciekają do Przystani Sirionu. Gil-galad Najwyższym Królem Noldorów.

ok. 543 roku Tuor i Idril odpływają na Zachód. Eärendil zostaje władcą Przystani i poślubia Elwingę. Jakiś czas później narodziny Elronda i Elrosa.

Lata Słońca to ostatni z trzech wielkich okresów w stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Nastąpiły po Latach Drzew. Zaczęły się o pierwszym wschodzie Słońca, które nastąpiło wraz z powrotem Noldorów do Śródziemia i ciągle trwają.

Dzielił się na następujące Ery:

* Pierwsza Era
* Druga Era
* Trzecia Era
* Czwarta Era

Krótko po zniszczeniu Dwóch Latarni Yavanna stworzyła w Amanie, gdzie teraz żyli Valarowie, Dwa Drzewa, zwane Telperionem oraz Laurelinem. Drzewa oświetlały jedynie Aman, pozostawiając Śródziemie pogrążone w półmroku, gdzie szerzyło się zło (Melkor). Valarowie rzadko przybywali w tamtych czasach do Śródziemia, gdyż nie wiedzieli co ich ingerencja mogłaby zdziałać w stosunku do śpiących jeszcze Dzieci Iluvatara. Elfy przebudziły się nad jeziorem Kuiviénen i wkrótce odnalezione zostały przez Valarów. Na wezwanie Władców Valinoru ogromna rzesza elfów podążyła na Wielką Wędrówkę na zachód, do Amanu, lecz nie wszyscy z nich tam dotarli. Valarowie schwytali Melkora, lecz ten pozornie okazał żal za swe grzechy i po 3 wiekach został wypuszczony. Zasiał wtedy niezgodę wśród elfów, w tym między dwoma książętami Noldorów, Fëanorem i Fingolfinem. Melkor zabił Finwego, ich ojca i skradł Silmarile, trzy klejnoty wykonane przez Fëanora zawierające w sobie światło Dwóch Drzew oraz wraz z Ungoliantą zniszczył same Drzewa.

Feänor i jego lud opuścili Valinor w pogoni za Melkorem, nazywając go po raz pierwszy Morgothem, Czarnym Nieprzyjacielem. Za nimi podążył drugi, większy hufiec pod wodzą Fingolfina. Dotarli do Alqualondë, portowego miasta Telerich i nie dostali pozwolenia na użycie statków Telerich by dotrzeć do Śródziemia. Z tego powodu nastąpiła pierwsza bratobójcza walka między elfami (Pierwsze Bratobójstwo). Hufiec Feänora popłynął na statkach, pozostawiając na brzegu hufiec Fingolfina, który przedostał się do Beleriandu, północno-zachodniej części Śródziemia, przez skutą lodem cieśninę Helcaraxë, podczas której to przeprawy wielu z nich zginęło.

Lata Latarni rozpoczęły się krótko po stworzeniu Ardy (Ziemi) przez Valarów. Valarowie stworzyli dwie wielkie latarnie, które nazwali Illuina oraz Ormal, po czym Aulë, Kowal Potęg, stworzył ogromne wieże, jedną na północy (Helcar), drugą na południu świata (Ringil). Valarowie zamieszkali zaś na jego środku - na wyspie Almaren.

Aule na prośbę Yavanny wykuł dwie ogromne latarnie, aby oświetlały Śródziemie, zbudowane jego staraniem w okręgu mórz. Varda napełniła latarnie, Manwe obwiódł je aureolą, a inni Valarowie umieścili je na kolumnach wystrzelających wyżej niż szczyty wszystkich gór w późniejszej erze. Jedna latarnia, nazwana Illuiną, wznosiła się w pobliżu północnej krawędzi Śródziemia, druga - Ormal - nad jego południowym brzegiem, a światło spływając z Latarni Valarów zalewało Ziemię tak, że dzień panował na niej niezmiennie. Nasiona Yavanny zaczęły teraz szybko kiełkować, wschodzić i rosnąć, ziemia okryła się mnóstwem odmian roślin, wielkich i małych: mchów, traw, olbrzymich paproci i drzew, sięgających wierzchołkami pod obłoki niby żywe góry, lecz stopami zanurzonych w zielonym półmroku. Zjawiły się zwierzęta i zamieszkały na trawiastych równinach, w rzekach, jeziorach i w cienistych lasach. Ale nie kwitły jeszcze kwiaty i nie śpiewały ptaki, czekające na swoją godzinę w łonie Yavanny, lecz bogactwo jej wyobraźni było rozsiane wszędzie, a najhojniej w środkowej części Ardy, gdzie spotykało się i mieszało światło obu Latarni. Tam też, na wyspie Almaren pośród Wielkiego Jeziora, obrali sobie pierwszą siedzibę Valarowie, gdy wszystko na świecie było jeszcze młode i nowe, a świeżość zieleni urzekała oczy twórców Ardy; długi czas trwali w zadowoleniu.

Lata Latarni zakończyły się, gdy Melkor zniszczył obie Latarnie Valarów.

Wojna Gniewu zwana również Wielką Bitwą była odpowiedzią Valarów na prośbę Eärendila, o łaskę i pomoc dla obu Pokoleń Dzieci Ilúvatara.

Elfowie zamieszkujący Nieśmiertelne Krainy, w tym Vanyarowie i nie zbuntowana część Noldorów, ruszyli na ostatnią wojnę z Morgothem. Niewiele wiadomo o pochodzie armii Eönwëgo na północ. Morgoth zgromadził wszystkie swoje siły na równinie Anfauglith, w krytycznym momencie rzucił do walki skrzydlate smoki, które do tej pory nie były wypuszczane. Atak Armii Zachodu załamałby się, gdyby nie nadejście niespodziewanej pomocy. Z odsieczą przybył Eärendil na swym okręcie, a wraz z nim wszystkie wielkie ptaki niebios, których wodzem był Thorondor. Z ręki Eärendila zginął Ankalagon Czarny - najpotężniejszy ze smoków.

W bitwie tej wytępiono nieprzeliczone zastępy orków, unicestwiono niemal wszystkich Balrogów i smoki, otworzono wszystkie lochy i jaskinie Angbandu. Wypuszczono jeńców, a przyparty do muru Melkor błagał o litość i pokój. Jednak tym razem Valarowie nie dali się zwieść jego kłamstwom:

Odrąbano mu stopy, więc runął na twarz, wtedy spętano go tym samym, co przed wiekami, łańcuchem Angainorem, żelazną koronę przekuto na obrożę, którą opasano mu szyję, głowę mu przygięto aż do kolan.

Tak unicestwiono Królestwo Zła, a Morgotha wyrzucono poza obszar Ardy, w Bezczasową Pustkę. Po wojnie Eönwë, herold Manwëgo wezwał wszystkie elfy Beleriandu, żeby opuściły Śródziemie. Wtedy to wiele statków odpłynęło na zachód do Valinoru, nie wszystkie elfy jednak to uczyniły.

Nirnaeth Arnoediad – piąta z wielkich Bitew o Beleriand, stoczona w 473 roku Pierwszej Ery.

Wojska Ligi Maedhrosa przygotowywały się do zaatakowania Thangorodrimu z dwóch stron: z zachodu i wschodu.

Na zachodzie, wzdłuż Ered Wethrin, stanęły wojska Fingona, Najwyższego Króla Noldorów. Były to oddziały wszystkich elfów z Hithlumu, jak i Edainów z Dor-lóminu (pod wodzą braci Húrina i Huora). Wspierali ich Haladinowie Haldira z Brethilu, elfowie Círdana z Falas, mały oddziałek Gwindora z Nargothrondu oraz Mablung i Beleg – jedyni wojownicy przybyli z Doriath.

Na wschodzie, w okolicach wzgórza Himring, zajął pozycję Maedhros. Pod swoją komendą miał wszystkie siły elfów, które zebrał on i pozostali synowie Fëanora, jak i oddziały sojuszników – Easterlingów pod dowództwem synów Bóra i synów Ulfanga oraz krasnoludów z Belegostu (pod wodzą Azaghâla) i z Nogrodu.

Wedle pierwotnego planu, pierwszy do ataku miał ruszyć Maedhros. Gdy wojska Władcy Ciemności uderzyłyby na niego, wtedy Fingon zaatakowałby z zachodu i wróg, wzięty w kleszcze, zostałby zniszczony. Tymczasem Morgoth, świadomy zamiarów elfów, miał dość czasu na zebranie potężnej armii, jak również jego poplecznicy znajdowali się wśród wojsk Maedhrosa.

W dzień przesilenia letniego, wojska Ligi zajęły wyznaczone pozycje. Jednak atak nie nastąpił – zdrajca Uldor fałszywymi radami opóźniał natarcie synów Fëanora, zaś Fingon cały czas czekał na znak od nich. Wtem do wojsk Hithlumu nieoczekiwanie dołączył jego brat Turgon, król Gondolinu, na czele 10 000 wojowników. Tymczasem Morgoth wysłał swoją pierwszą armię, która pomaszerowała w stronę sił Fingona. Jej zadaniem było wywabić przeciwnika z zajmowanych pozycji. Orkowie podeszli bardzo blisko linii elfów i ludzi, lecz król (zgodnie z radą Húrina) nie zaatakował. Dopiero gdy żołdacy Morgotha zamordowali na oczach sprzymierzeńców elfa Gelmira (jednego z jeńców), ogarnięci gniewem wojownicy Fingona uderzyli na wroga. Całkowicie roznieśli armię orków i ruszyli na Thangorodrim. Na ich czele pędził Gwindor (brat Gelmira), wraz ze swym oddziałem. Udało im się nawet wedrzeć przez główne wrota do siedziby Władcy Ciemności. Wszyscy jednak, poza Gwindorem, zginęli osaczeni. Fingon wraz z resztą armii, został odepchnięty spod Angbandu przez główne siły Morgotha, które dopiero teraz weszły do walki.

Najwyższy Król musiał rozpocząć odwrót w stronę Hithlumu przez równinę Anfauglith, ścigany przez wrogie armie. Orkowie rozbili jego straż tylną złożoną z Haladinów – zginął Haldir oraz większość wojowników (po bitwie do Brethilu wróciło tylko trzech ludzi). W końcu hufiec Fingona został otoczony. Desperacko walczył on w okrążeniu, dopóki nie nadciągnął Turgon, bowiem król Gondolinu powstrzymał swoich podkomendnych od przedwczesnego ataku i teraz szedł bratu z odsieczą. Gondolindrimom udało się przebić przez pierścień orków i połączyć się z wojskiem Fingona.Wkrótce potem nadciągnęły (spóźnione o pięć dni) wojska Maedhrosa. Ich przednie straże natarły na nieprzyjacielskich żołnierzy, którzy zaczęli cofać się w nieładzie. Eldarowie byli wtedy blisko zwycięstwa, lecz Morgoth rzucił do walki swoje ostatnie rezerwy tak że Angband opustoszał. Do ataku ruszył Glaurung, wraz z resztą smoków oraz Balrogowie pod wodzą Gothmoga. Siły te rozdzieliły armie Fingona i Maedhrosa. Wówczas to Uldor i jego bracia otwarcie wystąpili przeciw synom Fëanora i zaatakowali ich od tyłu, wraz z jeszcze innymi Eastelingami, ukrytymi wcześniej pośród wzgórz. Otoczony z trzech stron hufiec Maedhrosa został rozbity, lecz w toku walki Maglor zabił przeklętego Uldora, przywódcę zdrajców, a synowie Bora usiekli Ulfasta i Ulwartha, zanim sami polegli. Synowie Fëanora, wszyscy ranni, zebrawszy jeszcze garść wojowników, przebili się przez pierścień wrogów i uciekli do Ossiriandu. W tym odwrocie pomogli im krasnoludowie z Belegostu, którzy najdłużej wytrwali w polu. Udało im się powstrzymać i otoczyć Glaurunga. Podczas walki smok powalił Azaghâla, lecz ten umierając zdołał nożem zranić bestię tak poważnie, że Glaurung uciekł z pola bitwy, a wraz z nim reszta smoków. Krasnoludowie, zabrawszy ciało swego wodza, wycofali się w porządku, nikt wszakże nie ośmielił się zastąpić im drogi.

Na zachodnim skrzydle Fingon i Turgon musieli teraz stawić czoło całej armii Władcy Ciemności. Natarcie Gothmoga rozdzieliło wojska obu braci. Większa część hufca z Hithlumu została otoczona. Fingon poległ z ręki Wodza Balrogów, wybici też zostali jego żołnierze. Tymczasem Turgon wraz z ludźmi z Dor-lóminu, został zepchnięty ku moczarom Serech. Húrin i Huor przekonali monarchę, by wycofał się do Gondolinu, dzięki czemu ocali tajemnicę położenia królestwa. Turgon zebrał więc swój hufiec oraz niedobitków spod sztandaru swego brata i rozpoczął odwrót, strzeżony na flankach przez Ectheliona i Glorfindela. Manewr ten się udał i król powrócił do swej twierdzy. Natomiast Húrin i Huor zebrali niedobitków i pozostali z tyłu, by osłonić odwrót Turgona. Wzdłuż moczarów Serech sformowali żywy mur i dalej już nie ustępowali ani kroku. Bohatersko walczyli do końca, aż wszyscy zginęli. Húrin zaś dostał się do niewoli, pojmany przez Gothmoga.

Nirnaeth Arnoediad, zwana też Bitwą Nieprzeliczonych Łez, zakończyła się straszliwą klęską Eldarów i Edainów, a Morgoth odniósł pełny triumf. Państwo Fingona przestało istnieć i Hithlum został zajęty przez Easterlingów. Synowie Fëanora błąkali się po dzikich puszczach u stóp Ered Lindon, wśród Elfów Zielonych z Ossiriandu, odarci z dawnej mocy i chwały. Himring i ich dawne księstwa zostały podbite, podobnie jak większość północnego Beleriandu. Orkowie mogli teraz zapuszczać się w głąb całej, rozległej krainy, niszcząc ziemie aż do Nan-tathren i Ossiriandu. Elfowie, ku zadowoleniu Morgotha, zaczęli nieufnie odnosić się do innych niż Edainowie ludzi, pamiętając ciągle o zdradzie Uldora. Po bitwie przetrwały tylko królestwa Nargothrondu, Gondolinu i Doriathu oraz Haladinowie w Brethilu.

Miano Nirnaeth Arnoediad (sind. Łzy nieprzeliczone[10]) bitwa ta otrzymała, bowiem żadna opowieść ani pieśń nie była zdolna wysłowić ogromu poniesionych w niej strat.

Przepraszam wszystkich za tak długą nieobecność. Już niedługo nowe wpisy. Zapraszam

Ostatni Sojusz – przymierze zawarte w 3430 roku Drugiej Ery pomiędzy Elendilem, Najwyższym Królem Arnoru i Gondoru, a Gil-galadem, Najwyższym Królem Noldorów w Śródziemiu. Skierowane było przeciw Sauronowi, Władcy Ciemności, który rok wcześniej (3429) zaatakował Gondor. Naczelnymi wodzami Sojuszu byli Elendil i Gil-galad. Do nich przyłączyli się również inni władcy oraz plemiona m. in. Amdír z Lórien, Oropher z Wielkiego Zielonego Lasu, plemię Durina z Khazad-dûm, ludzie z doliny Anduiny. Wśród innych uczestników tego przymierza można też wymienić: Isildura, Anáriona, Elronda, Círdana, Thranduila, Elendura, Aratana, Ciryona.

Po zaprzysiężeniu sojuszu Elendil i Gil-galad na czele swych wojsk pomaszerowali do Imladris. Tam przez następne 3 lata (3431 –3434) gromadzili to coraz nowe oddziały.

Powiadają, że zebrane tam zastępy pięknością i wspaniałością przewyższały wszystkie wojska, jakie kiedykolwiek potem widziano w Śródziemiu, i że tak wielkiej armii nikt nie zgromadził od czasów, gdy wojska Valarów nacierały na Thangorodrim.

Siły Ostatniego Sojuszu przeprawiły się następnie przez Góry Mgliste i pomaszerowały wzdłuż Anduiny ku Mordorowi (po drodze dołączały do nich nowe oddziały). W wielkiej bitwie na Dagorlad (3434) Elendil i Gil-galad pokonali wojska Saurona i rozpoczęli oblężenie Barad-dûr, które trwało 7 lat (3434 – 3441). W końcu zmusili Władcę Ciemności do stoczenia ostatniej walki na stokach Orodruiny (3441). Tam obaj monarchowie zginęli w pojedynku z nim, lecz Isildur pokonał Saurona, odcinając mu z palca, złamanym mieczem Narsil, Jedyny Pierścień. Władca Ciemności pozbawiony cielesnej powłoki musiał ukryć się na wschodzie, a jego wojska zostały ostatecznie rozgromione.

Ostatni Sojusz Elfów i Ludzi odniósł wielkie zwycięstwo, choć pełen cel (całkowite unicestwienie Saurona) nie został osiągnięty, bowiem nie został zniszczony Jedyny Pierścień. Przyniósł jednak Śródziemiu pokój na blisko 1000 lat.

Przymierze to nazwano Ostatnim Sojuszem, ponieważ nigdy już potem nie zgromadzono tak ogromnej armii i nie związano tak ścisłego sojuszu między elfami i ludźmi, bo po śmierci Elendila dwa te plemiona oddaliły się od siebie.

Władca Pierścieni jest często nazywany trylogią, choć naprawdę jest to powieściowa całość, podzielona na sześć ksiąg. Ze względu na swoją dużą objętość została wydana w trzech tomach z powodu nacisków wydawcy, nie było to jednak oryginalne zamierzenie Tolkiena. Powieść składa się z sześciu części:

Tom I – Drużyna Pierścienia (The Fellowship of the Ring)
1. Powrót cienia (Return of the Shadow)
2. Drużyna Pierścienia (The Fellowship of the Ring).
Tom II – Dwie wieże (The Two Towers)
3. Zdrada Isengardu (The Treason of Isengard)
4. Podróż do Mordoru (The Journey to Mordor)
Tom III – Powrót króla (The Return of the King)
5. Wojna o Pierścień (The War of the Ring)
6. Powrót króla (The Return of the King).

Pisaną przez ok. 17 lat (m.in. w czasie II wojny światowej) książkę wydano w Wielkiej Brytanii w latach 1954-55. W połowie lat 60. Władca Pierścieni stał się fenomenem wydawniczym w krajach anglosaskich, a następnie na całym świecie (w Polsce ukazała się w latach 1961-1963). Książkę przetłumaczono na dziesiątki języków. Sukces książki spowodował gigantyczny rozwój gatunku fantasy, ale mimo tysięcy książek Władca Pierścieni wciąż pozostaje najbardziej cenioną pozycją tego gatunku literackiego.


Treścią książki jest próba zniszczenia Jedynego Pierścienia (wykutego przez Władcę Ciemności w Orodruinie), który pozwala zarządzać innymi pierścieniami wykutymi dla przedstawicieli innych ras stworzeń, co w skutku zapewnia władzę nad całym Śródziemiem. Czynu tego musi dokonać Frodo, hobbit z Shire, aby umożliwić pokonanie Saurona, czyli tytułowego Władcę Pierścieni. Towarzyszy mu wierny przyjaciel - Sam.

Smok który przejął Samotną Górę. Smaug był największym smokiem w późniejszej części Trzeciej Ery. Był inteligentny i przebiegły i potrafił mówić we Wspólnej Mowie. Jego wzrok oddawał ludzi pod smocze zaklęcie i zmuszał do przyznania mu racji.

Smaug był ognistym smokiem, bądź smokiem zionącym ogniem. Miał ostre kły i pazury, długi ogon i wielkie skrzydła, które mógł zwijać do snu. Smaug był czerwono-złoty i pokryty twardymi łuskami. Jego podbrzusze było białe i zaskorupione kryształami, ale Smaug nie wiedział, że na lewej piersi nie ma ani łusek, ani kryształów.

Nie wiadomo nic o pochodzeniu Smauga. W 2770 zszedł z północy i zleciał na Samotną Górę, gdzie krasnoludowie mieli bogate królestwo. Podłożył ogień pod lasy i miasto Dale i zabił krasnoludów i ludzi, którzy stawili mu opór.

Wtedy Smaug wkroczył do Samotnej Góry przez Frontową Bramę i zabił wszystkich krasnoludów z wszystkich sal i tuneli. Thror, Król spod Góry, uciekł przez sekretne drzwi ze swoim synem Thrainem i uciekł z pozostałą częścią swoich ludzi. Girion, Władca Dale, został zabity ale wysłał żonę i dzieci do bezpiecznego Miasta na Jeziorze.

W ogromnej sali-lochu, w korzeniach góry Smaug zgromadził skarby z Samotnej Góry i używał jak łoża. Wylatywał czasami na polowanie, głównie na dziewczęta, aż z Dale zostały ruiny. Miasto na Jeziorze Długim było najbliższym miejscem od Samotnej Góry, gdzie ktoś chciał mieszkać.

Gdy Gandalf Szary zauważył, że Sauron wrócił, zaniepokoił się, że Sauron może go użyć jako narzędzie zniszczenia, siejące spustoszenie na północy, podczas gdy sam Sauron atakowałby Rivendell i Lothlorien. Gandalf poznał Thorina Dębową Tarczę, syna Thraina pewnego dnia wiosną 2941. Thorin chciał odbić Samotną Górę, i razem wymyślili plan wykorzystujący trzynastu krasnoludów i jednego złodzieja. Złodziejem został, wybrany przez Gandalfa, hobbit, Bilbo Baggins.

Jesienią 2941 Bilbo podszedł do legowiska smoka i zabrał wielki, dwuręczny puchar. Smaug się obudził i szybko zauważył, że brakuje mu pucharu. Smaug wyleciał frontową bramą i w furii nie wyczuł złodzieja, ale złapał kuce. Myślał, że złodziejem jest człowiek, który przybył wzdłuż Bystrej Rzeki. Smaug zapamiętał dziwny zapach z małego tunelu i domyślił się, że jednak stąd przybył złodziej, lecz nie potrafił odnaleźć sekretnych drzwi na zboczu góry.

Następnego dnia, Bilbo powrócił do legowiska smoka i smok czekał na niego. Nie mógł go zobaczyć, gdyż Bilbo miał na palcu magiczny Pierścień. Bilbo mówił do Smauga zagadkami, które podobały się smokowi, wtedy Bilbo nazwał się "Jeźdźcem na Beczułce", co Smaug zrozumiał jako wysłannik ludzi znad jeziora. Chciał go przekonać, by nie słuchał pracodawców, którzy według smoka (i naprawdę też) oszukiwali. Bilbo powiedział, że nie chodzi tylko o skarb, lecz też o zemstę za krasnoludów i mieszkańców Dale. Smok odparł, że nikt go nie pokona.

"Zabijam kogo zechcę, nikt nie śmie mi się sprzeciwić. W dawnych czasach powalałem wojowników, którzy nie mają równych na tym świecie. Wówczas byłem jeszcze młody i słaby, teraz jestem stary i silny - silny, silny, silny, o złodzieju wśród cieni! - dodał z pychą w głosie. - Moja zbroja dorównuje twardością dziesiątkom tarcz. Moje zęby są jak miecze, szpony jak włócznie, gdy potrząsam ogonem, rozlega się grzmot, moje skrzydła wzbudzają huragan, a oddech niesie śmierć!"


Hobbit: "Na zwiadach w obozie wroga"

Smaug pokazał Bilbowi kryształową zbroję, i Bilbo zobaczył dziurę w pancerzu. Hobbit uciekł, a Smaug puścił ogień w pogoń za hobbitem, ale Bilbo tylko się oparzył.

Smaug odleciał z góry i poleciał do Miasta na Jeziorze. Bard - potomek Giriona z Dale - zauważył smoka i ludzie z Miasta na Jeziorze przygotowali się na atak. Smaug ryknął i zbliżył się do miasta, a potem wypuścił kulę ognia. Był ostrożny ponieważ miasto stało na głębokiej wodzie, która mogłaby go zabić. Ludzie strzelali, a smok trochę ochłonął. Zniszczył ogonem dach Wielkiego Domu. Ludzie rozpoczęli beznadziejną ewakuację.

Wtedy drozd, który usłyszał od Bilba o słabym punkcie smoczej zbroi, przyszedł do Barda i powiedział mu gdzie strzelać. Bard wystrzelił Czarną Strzałę, trafiając w lewą pierś smoka. Martwy smok runął na pozostałości miasta, kompletnie je niszcząc. Miasto zostało potem odbudowane, ale kości smoka zostały widoczne, i nikt nie ważył się zanurkować po smocze klejnoty.

Według fikcyjnej etymologii Tolkiena oryginalne imię smoka w języku Nortów brzmiało Trágu. Tolkien zastąpił je słowem Smaug, będącym formą czasu przeszłego od germańskiego czasownika smugan, który znaczy przeciskać się przez dziurę.